logo

Thursday 02nd of July 2020

Giriş Formu




ÖLÜMÜNÜN 34. YILINDA ASIK VEYSEL'DEN ANILAR PDF Yazdır e-Posta
Veysel Kaymak tarafından yazıldı.   
Pazar, 18 Mart 2007 13:17
ÖLÜMÜNÜN,  34. YILINDA AŞIK VEYSEL’DEN ANILAR

 

             Aşık Veysel öleli yıllar olmuş, neredeyse bir insan ömrü. Oysa anılar taze, anılar sıcak, unutulmayacak türden... Nereden başlamalı, nereden?Hayatının filme alındığı, benim de çocukluğuma rastlayan yıllardan mı? Veysellerle yapılan yolculuktan mı? Köyde öğretmenlik yaptığım yıllardaki unutulmaz anılardan, sohbetlerden mi? Yoksa son günlerinin üzüntüsünden, acısından mı? Geçmiş yıllara küçük bir yolculuk yapalım, ne dersiniz? Aşık Veysel’in yaşadığı yıllara, benim de gençlik yıllarıma. Sivrialan’ın doğasına, bana göre bir bakıma sihirli, güzel günlerine...
Aşık Veysel’in ölümü üzerine, büyü de bozulur. Bu durumu bir şiirimde şöyle anlatıyorum; şiirden bir bölüm şöyle;  ..................  Bir tekke oldu Sivralan Bir yüce dervişti ozan Sundu sanatını ve çilesini Dostça usanmadan  Şimdi bir başkadır SivralanYa da bana öyle gelirSanki açmaz bahçesinde çiçekler Sanki ötmez dallarında bülbüller Veysel gitti giderGitmez durur türkülerBir Veyseller söyler, bir dut dallarıİnim, inim inleşirler Ulu ağaçlardan yapraklar düşerDostlar hatırlar Veysel’i Uzun ince yol biterVeysel geldi gider-gitti gider...   

        “KARANLIK DÜNYA”

 Bir yaz günü, şehirli bir grup insan gelerek, köyün karşısındaki, benim de okuduğum ilkokula yerleşmişti. Aşık Veysel’in hayatı filme alınıyordu. Çekimler köy içinde, meydanlarda bazen de odalarda kuvvetli ışıkların altında yapılıyordu. Veysellerin saz omuzlarında gurbetten köye gelişleri çekiliyordu. Veysel’in çocukluğunu canlandıran şalvarlı-entarili bir çocuk, köy içinde koşup oynuyordu. Bizler köy halkı genç-ihtiyar filmde figüranlık yapıyorduk severek, biraz da heyecanlı. O günlerden aklımda kalan birkaç kelime ise “ Stop, Fethi Bey kamera” idi. Sonraki yıllarda filmi görmek bir türlü mümkün olmadı. Film, (başaklar cılız çekilmiş, halk fakir-perişan gösterilmiş, komünizm propagandası yapılmış diye) dönemin iktidarı tarafından yasaklanmış deniyordu. O gün bugündür filmden bir haber yok. Halk ise daha da perişan, yokluk içinde. Komünizm de gelmedi! Bugün artık herkes biliyor ki halkımız için, ülkemiz için asıl sorun, kötü yöneticiler, halk yararına politikalar uygulanmaması, din istismarı, soygunlar, vurgunlar... Bütün bunlara bir son verilse, sorun da azalacak.  VEYSELLERLE YOLCULUĞA GELİNCE             Ellili yılların sonlarında bir sonbahar günü, köyden okula dönüyordum. Köyün altında Veysellere yetiştim. Altlarında birer eşek, şehre gidiyorlardı. Emlek Hüyük’ten geçip, Kızılırmak’ın karşısındaki, Kızıliniş’e ulaşmıştık. Küçük Veysel önde, Aşık Baba ile ben arkada iniş iniyorduk. Bir ara Aşık, eşeğin boynundan hafifçe sıyrılıp yere düştü. Yardımcı olamamış, üzüleceğim yerde, çocuk aklımla bu duruma gülmüştüm. Aşık’ı küçük Veysel’le birlikte yeniden eşeğe bindirdik. Aşık, gerçi Nasrettin Hoca gibi, “Düşmesem de inecektim” dememişti ama; _ Aşık buna bir türkü yak dediğimde, _Öyle her şeye türkü yakarsak, şiirin de kıymeti olmaz, diye bir yanıt vermişti.Bu aynı zamanda, Veysel az şiir yazdı diyenlere de bir yanıt olmalı.  

         MÜCEVHERDEKİ IŞIK YA DA ATEŞ BÖCEĞİNİN MASALI

 Köyde görev yaptığım yıllarda, öğretmen arkadaşlarla Aşık Baba’yı davet ettik. Türkülerini ve yeri geldiğinde anlattığı eşsiz esprilerini banda alıyordum. Bununla ilgili olarak, “Padişah’ın Mücevherinde Bulunan Kıl ve Işık” masalını anlattı;Padişahın birinin çok değerli bir mücevheri varmış. İçinde ışık ve kıl bulunuyormuş. Bundan rahatsız olan padişah, mücevheri kırmadan içindeki kılı çıkaranı ödüllendireceğini duyurmuş. Bunu duyan bir böcek çıkagelmiş;-Beni kırk gün mücevherle aynı yere koyun. Kırk günün sonunda kılı çıkarırım, demiş. Dediklerini yapmışlar. Kırk günün sonunda bakmışlar ki, böcek mücevherde bulunan ışığı almış, kıl yerinde duruyor. Böcek, “Ne yaptığını, neden kılı çıkarmadığını” soran padişahı: -          Ben alacağımı aldım, diye yanıtlamış.  Aşık masalı anlattıktan sonra; -          İşte Veysel Hoca da bunu yapıyor, ışığı alıyor, diye bağladı.  

        SARHOŞ MU GÖTÜRÜYORSUNUZ

             Yine bir gün köy içinde dolaşıyoruz. Yanımızda bir arkadaş daha var. Aşık’ın kolunda yürüyorum. Bir ara arkadaş da diğer koluna girince, Aşık  bir o yana, bir bu yana yalpalamaya başlıyor. Bizler şaşkınlık içinde ne yapıyorsun, Aşık demeye kalmadan; -          Ne oluyor, sarhoş mu götürüyorsunuz? yahu, diyor. Böylece yanlış yaptığımızı anlayıp, birimiz Aşık’ın kolundan çekiliyoruz.  

        ANANI GÖNDER

             Ölümünden birkaç yıl önce köye konuklar geliyor. Gelenler arasında Ümit Yaşar’ın sonradan rahmetli olan oğlu Vedat var. Dönemin Sivas Halk Eğitim Müdürü Muzaffer Bey var. Emlek Hüyük’ten öğretmen arkadaşım rahmetli Bayram Çıtak, yine rahmetle andığımız Devrani ve bugün oldukça yaşlı durumda olan İzzet Savaş var. Aşık’ı ziyarete gidiyoruz. Yeni konuklar tanıtılıyor. Hoş beşten sonra, konuşmalar arasında Ümit Yaşar’ın oğlu Vedat, Aşık Veysel’e babasının geleceği haberini veriyor; _Yakında babam gelecek, diyor.Aşık Babanın yanıtı; _ Babanı ne yapayım, ananı gönder, oluyor. Bunun üzerine gülüşmeler yaşanıyor... Aradan bir süre geçtikten sonra, köye, Aşık’ın ziyaretine, Ümit Yaşar Oğuzcan geliyor. Akşam Aşık’ın evinde toplanıyoruz. Rakı sofrası kuruluyor. Sohbetler, espriler, şiir okumalar devam ediyor. Biraz da kekeme olan Ümit Yaşar, şiir okurken bülbül kesiliyor. Bir ara söz dönüp dolaşıp Aşık’ın, Ümit Yaşar’ın oğlu Vedat’a takılmasına geliyor. Ümit Yaşar, “Vedat bize anlattı, hanımın çok hoşuna gitti” diyor. Yeri geldiğinde anlattığı, eşsiz esprilerle, sohbetleriyle gönülleri fetheden Aşık’a kim gücenebilirdi  ki... Daha nice anılar, sohbetler, espriler...  

          GELELİM SON GÜNLERİNE

             1972’nin sonbaharında hastalanıp, Sivas-Devlet Demiryolları Hastanesi’ne yatırılıyor. Köye, öldü, ölecek türden haberler geliyor. Bunun üzerine dayanamayıp, “Aziz Veysel günler ne çabuk geçti Daha bugün gibi durur hayalinDuydum ki üstadım yatağa düştüBir işe varmıyor bağlı ellerim.” diye başlayan bir şiir yazıyorum.   O günlerde Emlek Hüyük’ten, Aşık Veysel dostu öğretmen arkadaşım, Muharrem Akbuğa ile Sivas’a ziyaretine gidiyoruz. Şiiri kendisine okuyorum. Hep birlikte duygulanıyoruz. Aşık, burada birinci katta, tek kişilik balkonlu bir odada yatmaktadır. Oğlu Ahmet yanında refakatçidir. O gün Ahmet’in bize anlattıkları ise oldukça ilginç şeylerdi. Dolabında teskin edicisi vardır. Doktor Aşık’a günde küçük bir bardak içme izni verir. Ayrıca; Ahmet’in olmadığı bir gün Aşık, kendini evinde sanır. “Kapıya çıkıp elma ağacının altına biraz oturayım” der. Balkona çıkar, balkondan aşağıya düşme tehlikesi atlatır. Durumu fark edince bağırır, hastane görevlileri yetişip, kurtarır.    

          ÖLÜMÜ

 1973’ün ilkbaharına doğru,  Ankara Yüksek İhtisas Hastanesinden köye getiriliyor. 21 Mart 1973’te saat 3.30’da Hakka yürüyor. Cenazesi vasiyeti üzerine bir gün bekletiliyor. Ertesi gün kavuşuyor sadık yarine. Havanın elverişsizliğine karşın cenaze törenine oldukça yoğun bir katılım oluyor. Çevre illerin valileri, belediye başkanları, ilçelerin kaymakamları, Kayseri Belediyesi Bandosu, Halk ozanları, sanatçılar, gazeteciler, çevre köylerden insanlar katılıyor. Cenaze töreninde konuşmalar yapılıyor. Köyde okul müdürü ve Aşık Veysel dostu olarak benim de bir konuşma yapmam isteniyor. Yaptığım duygulu kısa konuşmamda;“Ne güvercin donunda geldi aramıza ne başka efsanelerle... Aramızda yaşadı. Yaşadığı sürece de dertlerimizi dert edindi, çalışkanlığı, dürüstlüğü ile bizlere örnek oldu. Bizimle güldü, bizimle üzüldü.” deyip, ölüm döşeğinde yazdığı “Gelmez Yola Gidiyorum” şiiri ile konuşmamı duygu seli içinde güçlükle tamamlıyorum.    Türküleri ağıtlaştırılarak söyleniyor cenazesi arkasından;  “Ben gidersem sazım sen kal dünyada, ““Gizli sırlarım aşikar etme”“Gelmez yola gidiyorum”“Dostlar beni hatırlasın” Ve bir od düşüyor seven yüreklere, o gün bugün sürüyor...   

         VEYSEL’İN ÇİLESİ VEYSEL’İN DERDİ

 Veysel’in çilesi, Veysel’in derdiAkan gözyaşını sele çevirirVeysel’in sevgisi, Veysel’in gönlüKuruyan yaprağı güle çevirir.  Veysel’in şiiri Veysel’in sazıVeysel’in sohbeti, Veysel’in sözüVeysel’in emeği, Veysel’in özüArıdır çiçeği bala çevirir.  Dost bellemiş toprak ile gülleri Ayrım gözetmeden, sever kullarıNere gitse hakka çıkar yollarıGönül bahçesini yola çevirir.  Sevgidir aslolan, dostluktur daimYıllarca ardından koşturdu yarinKimse dolduramaz boşalan yerin Kaymak sevgisini dile çevirir.             Nisan –95,  ANKARA

 

  Please enter correct API key in plugin settings!

Radyo Veysel

Radyo Veysel Dinlemek Icin Tıklayın...

Alevi Bektaşi Federasyonu